wtorek, 16 maja 2017

Triacastela - Vilei

Niby niedużo dzisiaj przeszliśmy (22,5 km), ale nogi jeszcze czują wczorajszy dzień. Do tego jest dziś ciepło i parno. Po raz pierwszy żałuję, że nie zabrałem kąpielówek, bo przy naszej dzisiejszej alberdze jest basen.
Mieliśmy dziś dwie możliwości drogi, wybraliśmy jednak tą krótszą, oryginalną, ale za to bardziej pagórkowatą.
Problemem jest, że jeśli pielgrzym nie zatrzyma się w większej miejscowości to nie ma szans na Mszę. Tutaj właśnie nie ma.
Od wczoraj mamy pewien problem, otóż w Galicji Camino jest wyznaczone słupkami ze strzałkami oraz podaną odległością do Santiago. Co do metra. A że miejscami są rozlokowane co kilkadziesiąt metrów i ciągle widzisz że masz 142,xxx km do Santiago, i nadal 142,yyy km, i następny słupek 142,zzz km, to cieszysz się, że z niektórych słupków ktoś wytłukł te cyfry.
Za to jest tu cudowna przyroda. Miejscami szlak prowadzi wilgotnymi jarami, na których zboczach kwitnie różnokolorowo cała masa drobnych roślinek, a między nimi rozwijają się paprotki. I przyroda jest tutaj jakby bardziej rozwinięta i bujna niż przed ostatnimi górami, jakby tutaj to zimne powietrze i przymrozki nie dotarły.

Uzupełnienie po Camino:
Nocowaliśmy w Casa Barbadelo w Vilei (początkowo myśleliśmy, że to już jest Barbadelo). Alberga jedna z lepszych na trasie. W łazience ciepła i zimna woda pod prysznicem, dużo też miejsca. Nie ma tylko kuchni dla pielgrzymów, trzeba się stołować w ichniejszej restauracji. Za to jest basen przy alberdze! 
Tego dnia przeszliśmy 22,3 km (P), 22,8 km (Ap), 22,4 km (RSJ).

 Takie dęby rosną na Camino - jakby bardziej bujne i rozwinięte :-)

 Widoczki z popołudniowego spaceru do Barbadelo - nawet palmy tutaj rosną


poniedziałek, 15 maja 2017

Vega de Valcarce - Triacastela

Najpopularniejszym angielskim wyrażeniem wśród pielgrzymów na Camino jest: I'm tired! Przeszliśmy dziś 33 km, startowaliśmy na wys. ok. 630 mnpm, weszliśmy na O Cebreiro, potem górkami na Alto do Poio (1334 mnpm) i zejście na 660. Jeśli chodzi o trudność etapu to porównywalny jest z tym pierwszym przez Pireneje, a na pewno trudniejszy od tego 37-kilometrowego ale płaskiego. Góry za to piękne, szczególnie po południu jak wyszło słońce. Powietrze czyściutkie, widoki dalekie. Dwa kościółki w górach były otwarte oraz ten na/w O Cebreiro - żadnego otwartego nie omijamy.
Zmieniliśmy prowincję, przed O Cebreiro przeszliśmy granicę Galicji. Już od wczoraj obserwowaliśmy drogowskazy z przemalowanym J na X np. San Julian na San Xulian.
Nocujemy dziś w alberdze prywatnej, bo w tej Xunty nie ma kuchni. I nie żałujemy - ma wszystko co potrzeba, jest czysto, a do tego cudnie. My lubimy takie klimaty - surowe kamienne ściany w starej stodole, poczerniałe belki dachowe, stare drewniane ścianki działowe, a do tego nowoczesne wyposażenie. I w dachu wycięte gwiazdy :-) Jest bosko, bo zaprosiliśmy dziś na naszą pielgrzymkę św. Różę i św. o. Pio.
Na trasie spotykaliśmy dziś młodego Tajwańczyka, który idzie niespiesznie, ale niestrudzenie, a także parę Nowozelandczyków, którzy twierdzą, że kilka razy już nas widzieli i z SJPdP wyruszyli w tym samym dniu co my dwa dni przed nami. Dopóki do kogoś nie zagadasz to umyka on w tłumie pielgrzymów.

Uzupełnienie po Camino:
Alberga prywatna Atrio w Triacasteli to druga już alberga na naszej trasie, której nie ma ani w przewodniku, ani w spisie otrzymanym w SJPdP. Wygląda na niemal nową, ma wszystko co potrzeba z wyposażonym kątem kuchennym włącznie, przestronnymi i czystymi prysznicami, solidnymi łóżkami, gniazdkiem przy każdym łóżku, a do tego urządzona ze smakiem i ciekawie. Chyba najlepsza alberga na naszym Camino.
Pokonaliśmy tego dnia 33,1 km (P)/ 33,0 km (Ap)/ 32,6 km (RSJ).

Góry przed O Cebreiro

Kolejni pielgrzymi wkraczają do Galicji - jedno z niewielu naszych wspólnych zdjęć z Camino

Wnętrze kościoła w O Cebreiro

Widać już Triacastelę, ale zejście jest jeszcze dość męczące

 Zaczęła się Galicja :-)
 

niedziela, 14 maja 2017

Cacabelos - Vega de Valcarce

Z kronikarskiego obowiązku muszę napisać, że byliśmy wczoraj na mszy, na której wystąpił miejscowy ksiądz, przy czym dość mocno rozminął się ze scenariuszem. Przed mszą był różaniec - rola księdza była puszczona z playbacku. Ale mnie już w Kościele hiszpańskim nic nie dziwi :-(
Za to dzisiaj udało nam się być na Mszy św. po drodze w Villafranca del Bierzo, na normalnie odprawionej Mszy! I to jest jak z całym tym Camino: up and down, up and down - jak po kilku pierwszych dniach stwierdził pewien Australijczyk.
Sama Villafranca jest bardzo uroczym miasteczkiem położonym wśród gór, z zamkiem/pałacem oraz wieloma pięknymi i starymi kościołami.
Do Villafrancy droga prowadziła nas górzystym terenem po szutrowych drogach, a dalej przełomem rio Pereje do Trabadelo, a potem doliną rzeki Valcare niemal cały czas poboczem nieużywanej teraz drogi. W cieniu drzew, przy słonecznej a nieupalnej pogodzie, mimo zmęczenia, była to całkiem przyjemna wędrówka.
Zatrzymaliśmy się w alberdze municypalnej, sprawiajacej wrażenie nowej - kuchnia, naczynia, przybory - nówki. Sypialnie czyściutkie, jedynym minusem jest jedyny prysznic. A widok stąd mamy na jakiś saraceński zamek oraz pracujących na działce Hiszpanów (niedziela). I zaglądamy do garnków dwóm Koreankom, co ciekawego gotują :-) - kurczak z jakimś sosem koreańskim, na który się składają m. in. czosnek (chyba kilka główek), cebula, ziemniaki i chyba mleko.

Uzupełnienie po Camino:
Santiago bliżej o 24,4 km (P, RSJ)/ 24,0 km (Ap). 
A po drodze znowu spotykamy znajomych Czechów, a w zasadzie Czeszki, bo Czech tylko jeden :-)

Winnice przed Villafranca del Bierzo

Ktoś pomalował uschnięte drzewka na niebiesko

 Mostek w drodze do Vega de Valcarce i zmrożone liście na orzechu włoskim

sobota, 13 maja 2017

El Acebo - Cacabelos

Jako że dziś jest 100. rocznica objawień fatimskich to zaprosiliśmy na dzisiaj św. św. Łucję, Hiacyntę i Franciszka.
Wczoraj przed samą obiado-kolacją przyszedł do albergi Brazylijczyk, który wyruszył z SJPdP 12 dni temu. My 20 :-) A jedliśmy przy stole razem z grupą Kanadyjczyków (małżeństwem, które podróżuje na rowerach po Europie, panią która urodziła się w Chinach, facetem który urodził się w Zambii, oraz Leslie o korzeniach wyraźnie azjatyckich) oraz parą Niemców i koreańskim żołnierzem sił specjalnych (dziś co chwila mijaliśmy się z nim na trasie i śpimy znów w tej samej alberdze).
Po wczorajszych opadach deszczu pozostało w górach jeszcze trochę chmur, więc poranny wschód słońca i widoki były cudowne.
Pierwsze 15 km pokonaliśmy bez chwili przerwy w niecałe 3 godz. Coraz bardziej się rozpędzamy :-) W planie mieliśmy na dziś ponad 30 km i udało się je pokonać. I udało nam się nie zmoknąć. A także wejść do bazyliki p.w. MB de la Encina w Ponferradzie, oraz MB w Fuentesnuevas.
Zapomniałem dodać wczoraj, że w dniu pielgrzyma jest też czas na Mszę św., ale pod warunkiem, że jest. Tutaj dzisiaj ma być.
Ciągle mijamy po drodze miejsca gdzie były przymrozki, dziwnie wyglądają drzewa figowe z małymi owocami, a bez liści. Widać że podatne na przymrozki są też orzechy włoskie, platany i winorośle bo te mają młode liście kompletnie zwiędłe.
Ciekawe tutaj jest to, że sklepy w sobotę są tutaj otwarte tylko do 14:00, nawet supermarkety. Mieliśmy problem ze znalezieniem sklepu czynnego dzisiaj po 15:00. Jak znaleźliśmy to potem co chwila musieliśmy tłumaczyć innym nocującym w alberdze gdzie jest ten sklep.

Uzupełnienie po Camino:
Nocowaliśmy znowu w alberdze municypalnej - dwuosobowe boksy zbudowane pod murem kościoła sanktuarium maryjnego. Tylko kościół ten zamknięty. Czyściutkie łazienki i ubikacje, całkiem przyjemna alberga. Niestety brak kuchni, więc trzeba się było zadowolić tylko zimnymi daniami, a do picia winem :-) Nocowali też tutaj znajomi już nasi z grupy czesko-słowackiej oraz Ki Ha.
Po drodze spotkaliśmy dwóch kolejnych Polaków - niestety. Nie sprawiali dobrego wrażenia już w pierwszym wymienionym z nimi zdaniu. 
A Santiago bliżej tego dnia o kolejne 31,8 km (P)/ 32,4 km (Ap)/ 32,7 km (RSJ).

 Nie można się oprzeć fotografowaniu gór o wschodzie słońca

Ponferada - po lewej zamek, po prawej kościół San Andres 
 

piątek, 12 maja 2017

El Ganso - El Acebo

Ała, moje nóżki. Niestety na Mesecie odzwyczaiły się od gór. A dziś był najwyższy punkt na Camino Frances - Cruz de Ferro. Oczywiście odciążyliśmy nasze plecaki zostawiając tam kamienie symbolizujące nasze grzechy, a kamienie te nieśliśmy na plecach przez niemal pięć i pół setki kilometrów.
Jak przez całą Mesetę mieliśmy wymarzoną pogodę, to jak się skończyła Meseta tak i piękna pogoda. Czyli deszczowo dzisiaj, a góry w chmurach się schowały.
Typowy dzień pielgrzyma wygląda tak: pobudka ok. 6:00 (bo do tej godziny jest cisza nocna, choć niektórzy już się grzebią i pakują o 5:00), śniadanie, pakowanie i przed 8:00 trzeba opuścić albergę (my z reguły wychodzimy ok. 7:00), a potem 25-30 km marszu w czasie którego Ania śpiewa rano godzinki, w południe śpiewamy "Raduj się Nieba Królowo", w międzyczasie odmawiamy każdy indywidualnie kilka różańców w różnych intencjach, bo czasu na to mamy dużo; po dotarciu do następnego miejsca noclegu po zameldowaniu się najpierw kąpiel, potem od razu pranie, potem ew. jedzenie, odpoczynek, ciekawe rozmowy, zwiedzanie miejscowości, zakupy (po sjeście, bo sklepy są pozamykane), pisanie bloga, jedzenie ..., od 22:00 jest cisza nocna, często o tej godzinie jest wyłączane światło przez hospitalero. I tak dzień za dniem.
Teraz odpoczywamy, a na zewnątrz na zmianę to pada deszcz, to leje deszcz. A El Acebo jest bardzo uroczą miejscowością położoną w pięknych górach, które w krótkich przerwach deszczu pokazują się pomiędzy chmurami.

Uzupełnienie po Camino: 
Alberga parafialna w El Acebo godna polecenia. Wspólna kolacja bardzo miła, sanitariaty też ok. Dormitorium nie pozostawia nic do życzenia. Cena - oczywiście donativo. Tylko Mszy tutaj brakowało i wspólnej modlitwy wieczornej. A jak ktoś chciał, to można sobie było w kuchni wodę zagotować na herbatkę czy kawę.
No i pokonaliśmy kolejne 23,4 km (P)/ 24,0 km (Ap)/ 24,4 km (RSJ).


 Góry w okolicach Manjarin

Powoli schodzimy do El Acebo

 Uliczka w El Acebo

czwartek, 11 maja 2017

Hospital de Obrigo - El Ganso

Stosunkowo późno dziś wyszliśmy bo ok. 7:30.
Na wczorajsze wieczorne spotkanie z miejscowym księdzem przyszło 7 osób na ok. 40 nocujących - przypomnę - w alberdze parafialnej. A z tych 7 osób 4 z Korei. Ksiądz pytał po co każdy z nas idzie na Camino. Dziewczyny z Korei po to by zwolnić, pomyśleć, bo zbyt intensywnie pracują. W salce był tam też duży obraz MB Szensztackiej i zdjęcie o. Kentenicha. Ania głośno zwróciła na to uwagę, a dziewczyny z Korei powiedziały, że też Ją znają, że też u nich pielgrzymuje.
Przy recepcji były portrety różnych świętych, m. in. o. Maksymiliana Marii Kolbego. Zaprosiliśmy więc go dzisiaj do naszego towarzystwa.
Pogoda dzisiaj b. ciekawa, 5 min. intensywnej mżawki i godz. przerwy, 5 min. mżawki i przerwa, peleryny włóż, peleryny zdejm, peleryny włóż ...
W alberdze nocowała też para młodych Rosjan z Moskwy. Gość powiedział, że jak składał wniosek o wizę, to Camino we wnioskach pisało b. wielu Rosjan, a nie spotkał tu ani jednego. My do tej pory też nie.
Po drodze była Astorga z katedrą i pałacem biskupim, i kościołem p.w. św. Franciszka z Asyżu, za Astorgą kaplica Ecce Homo, a potem już droga pod górkę. Bo skończyła się Meseta i wchodzimy w góry.
Przekroczyliśmy też dziś 500 km naszego Camino (od SJPdP), więc zasłużyliśmy na menu del peregrino. Ania zamówiła w swoim zestawie russian salad. Kombinowaliśmy co to będzie i okazało się że to to samo co nasz kartofelnsalat z domieszką jeszcze tuńczyka. No i pojawiła się też w restauracji grupa czesko-słowacka z Moraw, która dziś rozpoczęła Camino, więc są jeszcze pachnący :-)

Uzupełnienie po Camino:
Nocowaliśmy w El Ganso w alberdze prywatnej Gabino, którą możemy szczerze polecić. Czysto, ciepło (można było podsuszyć ubrania), czyste łazienki, kolorowe pokoje, kuchnia do dyspozycji z kawą, herbatą, mlekiem i ciasteczkami do dyspozycji. Miło i klimatycznie :-)
Grupa czesko-słowacka też nocowała w tej alberdze. I Francuzka, która poszła do Santiago z Burgos, a teraz wracała też pieszo.
Tropiąc polonica na Camino trzeba wspomnieć, że w katedrze w Astordze jest witraż z dwoma świętymi papieżami, czyli jest Jan Paweł II, a na tym witrażu też jest przedstawiona MB Częstochowska.
Przeszliśmy tego dnia 30,9 km (P)/ 29,5 km (Ap)/ 30,6 km (RSJ).

 Ze wzgórza przed San Justo de la Vega widać Astorgę i daleko Cruz de Ferro (jeden z wierzchołków przy prawej krawędzi zdjęcia)
 
 Portal katedry w Astordze

 Wieś El Ganso

środa, 10 maja 2017

Leon - Hospital de Obrigo

Rano zbieraliśmy się bez światła, które w alberdze włączono dopiero o 7:00, więc umyliśmy się, spakowali i zjedli śniadanie przy świetle czołówek. Światło włączyli tuż przed naszym wyjściem.
Powoli się przybliżają góry. Widząc je jeszcze wczoraj zastanawialiśmy się czy na tych najwyższych szczytach jest śnieg czy też pas wapiennych skał - dziś już widać wyraźnie śnieg. Powoli kończy się Meseta, od jutra powoli będziemy nabierać wysokości. Nogi już się trochę przyzwyczaiły do płaskości terenu, ciekawe jak zareagują teraz na górki, ponowne "up and down" jak na początku Camino.
Dziś nocujemy w alberdze parafialnej. Prysznice i ubikacje czyściutkie i przestronne, spalnie i łóżka - nasz standard schroniskowy. Ale alberga ta ma też swój jakiś klimat.
Wykąpaliśmy się, zjedliśmy własnoręcznie przyrządzony obiadek, a teraz ... pada deszcz. Zdążyliśmy! Widać było na horyzoncie, że dookoła chodzą deszcze, ale nas nie złapało. A zaprosiliśmy dziś do towarzystwa św. Annę i św. Krzysztofa. Niestety prognozy na najbliższe dni nie są zbyt optymistyczne.
O 20:00 ma tu być Msza św. a po niej spotkanie. Ciekawe jak będzie.
I takie miejsce dziś minęliśmy:

Uzupełnienie po Camino:
Wychodząc z Santiago wybraliśmy nieco krótszy wariant Camino, ale za to niestety w większości wzdłuż drogi. Spotkaliśmy też parę starszych rowerzystów, którzy nawet pod małymi wzniesieniami mieli problemy. Później okazało się, że to małżeństwo starszych Kanadyjczyków.
O alberdze parafialnej Karl Leisner jest wpis powyżej, dodam może tylko, że ma też bardzo dobrze wyposażoną kuchnię.
Przeszliśmy tego dnia 32,6 km (P)/ 33,7 (Ap)/ 29,8 (RSJ). A Santiago coraz bliżej.

 Nadal płasko - Camino w okolicach San Martin del Camino

Gotycki most w Hospital de Obrigo